Wenn Matrosen in einer dunklen Portugiesischen Hafenkneipe mit einer Frau im Arm von ihrer großen Liebe im kal­ten Norden träumen, geben Quatro Ventos den idealen Soundtrack ab. Die Lieder des Sängers, Gitarristen und Kom­ponisten Emanuel Pessanha verströmen mit jeder Note die Saudade, die Sehn­sucht nach Schmerz und Glück. Dass Pessanha und seine drei holländischen Mitmusiker fernab der Wege des Fado musizieren, mag für Quatro Ventos Zündstoff für das Fernweh und die Melancholie sein. Reizvoll ist auch die Instrumentierung von Barco de Papel. Der Akkordeonist Servais Haanen und der Geiger Roland van Abel lassen Tan­go- und Volksmusik-Einflüsse in die Stücke einfließen. Dazu setzt der Gitar­rist Wout Pennings (Fado-Gitarre und klassische Gitarre) Akzente mit großem Gefühl. Wenn dann noch Fernando Lameirinhas und Emanuel Pessanha zum Harmoniegesang ansetzen, wie beim Stuck „Olhas de mar", bringen sie Eis­berge zum Smelzen. Jedes der Lieder hat Ohrwurmqualitäten und steckt vol­ler Poesie. Quatro Ventos treten 2005 in Deutschland auf. Anker lichten, hinfah­ren und CD kaufen!  Martin Steiner

Quatro Ventos  Barco De Papel; Bones Records BNS 3007

Donkerbruine stem. Eén, twee, drie vier, bootje van papier. Oftewel: Barco De Papel, het vierde album van Quatro Ventos. Opgericht in 1994 rond de Portugese zanger/gitarist Emanuel Pessanha, heeft het vanuit Nijmegen opererende kwartet de afgelopen jaren, vooral in Duitsland, een flinke reputatie opgebouwd met vaak bijzonder gearrangeerde volksmuziek waarin Portugal, en met name de fado, het uitgangspunt is. Zo maakt Quatro Ventos gebruik van een diatonische accordeon -bespeeld door Servais Haanen- die niet tot het standaardinstrumentarium van fadomuzikanten hoort. Dat geldt evenmin voor de viool van Roland van Abel. De niet eenvoudig te hanteren tien- danwel twaalfsnarige guitarra Portuguesa is daar evenals de viola , de Spaanse klassieke gitaar, natuurlijk wel onderdeel van. In Quatro Ventos zijn die in vertrouwde handen bij Wout Pennings, in een grijs verleden nog helft van een duo met Frank Boeijen. Met name hij steelt de show met prachtig, vaak geserreerd spel, terwijl de overigen vooral de accenten plaatsen. Andere instrumenten die daar zorg voor dragen zijn onder meer trombone, piano en bandoneón. Ze omlijsten de donkerbruine stem van Pessanha waarmee hij emoties als weemoed, verlangen en liefde vertolkt. Een hoogtepunt is het gedragen Povoação dat over zijn geboortegrond, de Azoren, gaat. Een thema dat terugkomt in A Minha Cidade ('Voor Mijn Stad'), voorzien van hopsasa tuba maar ook melancholische lyriek. Pas echt vrolijk stemt de opsomming va intellectuele en gastronomische genoegens in Copos E Letras ('Wijn en woorden') en helemaal gelukkig maakt de gastrol van Fernando Lameirinhas op deze in slechts twee sessies fraai opgenomen cd.  Peter Bartlema